مدار و عشق طاهر

 بعد از اینکه در ترم 2 بسیاری از دوستان در درس فیزیک 2 درجا نمودند ، و از همه مهم تر از آنجا که درس مدارهای الکتریکی  با این درس بسیار مهم ارتباط تنگاتنگی داشت ، عده ای از دوستان که تعدادشان نیز کم نبود به دردسر افتادند.

استاد طاهر یکی از اساتیدی بود که علمش را از بر بود و  نیاز به خواندن از روی کاغذ یا اسلاید نداشت. شیوه ی کار استاد به این صورت بود که هر گاه بر سر کلاس حاضر می گردید با جمله ی معروف کاشی خود یعنی آقاجون ( لطفا بکشید )یکی از دوستان را که همیشه برادر بود به پای تخته فرا می خواند و از او می خواست تا مسئله ای را حل نماید و بعضا هم تا آخر مسئله را خود حل می نمود.

امتحان میانترم دوم : آنقدر افتضاح بود که استاد صدایش را در نیاورد و بسیار لرد منشانه از آن گذشت.

نتایج : به غیر  عده ای از بچه ها که تعدادشان به تعداد نیمی از انگشتان پا نیز نمی رسید بقیه که تعدادشان کم نیود با نمره ی 10 پاس گردیدند و 12 نفر نیز به ترم بعدی لینک یافتند.

نتیجه ی اخلاقی : رایانه ها در ترم دو درسی با استادی از گروه برق داشتند که بسیار برایشان زجر آور بود.در ترم 3 نیز درسی با استاد دیگری از گروه برق داشتند که با اینکه تلفات داشت ولی خاطره اش خوش بود.من خیلی فکر کردم و دلیل این تفاوت را در مشکلات دوران بچگی استاد فیزیک 2 یافتم ...

---

 

پ ن: نمیدونم این شعر محکمه الهی از آقای خلیل جوادی را شنیدین یا نه.اما واقعا شعر فوق العاده ای است.واقعا باید شنید و بهش فکر کرد! اینم یک قسمت از شعر :

يادته كه چقدر ريا ميكردي  ٬  بنده‌هاي مارو سياه ميكردي  ٬  تا يه نفر دورو برت ميديدي  ٬  چقدر والضالين و ميكشيدي  ٬  اينهمه كه روضه و نوحه خوندي  ٬  يه لقمه نون دست كسي روسوندي؟

لینک شعر در یوتوب (فقط اگه این آقای مدرس یک کم بهتر میخندید بهتر بود)

 

پ ن: دیشب یک خبر جالبی توی اخبار میگفت. میگفت از اول مهر صندوق صدقات الکترونیکی استفاده میشه که بوسیله اون به آدم ها رسید داده میشه که صدقشون را دادن!!!!! و البته میتونین مشخص کنین چقدر از پول را به عنوان صدقه برداره و بقیش را بهتون پس بده!!!

 

پ ن: نارسیس داره روانشناسی شخصیت میکنه ٬ به من که میرسه میگه شخصیت تو تُخس پنهان است!!

 

پ ن: اینایی که تو شرکت هستن آدم های عجیبی اند! هر کس یک جوری است و بعضی هاشون اخلاقای چندان جالبی ندارن.

 

۲ سال از عمر این وبلاگ گذشت.

و حالا شاید این نقطه ای باشه در آغاز راه ٬ میانه راه و یا در پایان راه...

دل ن: و حرف هایی هست برای « نگفتن » ،

حرف هایی که هرگز سر به " ابتذال گفتن " فرود نمی آرند .

حرف هایی شگفت ، زیبا و اهورایی همین هایند ،

و سرمایه ی ماورایی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ،

حرفهای بی تاب و طاقت فرسا ،

که همچون زبانه های بی قرار آتشند ،

و کلماتش ، هر یک ، انفجاری را به بند کشیده اند ،

کلماتی که پاره های « بودن » آدمی اند ...

اینان هماره در جستجوی « مخاطب » خویشند ،

اگر یافتند ، یافته می شوند ...

پدر بزرگ، درباره چه می نویسید؟
-درباره تو پسرم، اما مهمتر از آن چه می نویسم، مدادی است که با آن می نویسم.
می خواهم وقتی بزرگ شدی، مثل این مداد بشوی.
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید:
اما این هم مثل بقیه مداد هایی است که دیده ام !
پدر بزرگ گفت: بستگی دارد چطور به آن نگاه کنی،
در این مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بیاوری، برای تمام عمرت با دنیا به آرامش می رسی :

صفت اول:
می توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که
دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند.
اسم این دست خداست،
او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد.
 
صفت دوم:
باید گاهی از آن چه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی.
این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیز تر می شود
و اثری که از خود به جا می گذارد ظریف تر و باریک تر،
پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی،
چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی.

صفت سوم:
مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم.
بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست،
در واقع برای این که خودت را در مسیر درست نگهداری، مهم است.

صفت چهارم:
چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست،
زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است.
پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.
 
و سرانجام
پنجمین صفت مداد:
همیشه اثری از خود به جا می گذارد.
پس بدان از هر کارت در زندگی ردی به جا می گذاری.
سعی کن حرکات تو هشیارانه باشد.
بدان که چه می کنی…

منبع : اینترنت

خاطرات 141 واحدی

رابطه ی ساختمان های گسسته و دولت مهرورز

تعداد واحد های نوشته شده : 30 واحد

ببخشید دیر شد ...

به سبک همان بنده ی خدا بخوانید ( منظورم بچه دبستانی هاست )

ما دوباره امروز درس انشاء داشتیم و برای همین من این بار بعد از مدت ها که خیلی ناراحت بودم مشغول انشاء نوشتن شدم. من خیلی به خودم زحمت دادم و فکر کردم تا یک انشای خوب بنویسم که نتیجه ی آن اراجیف زیر شد:

من در مورد درس ساختمان های گسسته خیلی تحقیق کردم ولی آقای جانسون با به من جواب نداد و گفت برو بچه بگذار نسیم بوزد.من هم برای روکم کنی او از مهندس قلزم درخواست کمک نمودم که او چنین گفت :

(( ساختمان های گسسته از بسیاری جهات شبیه دولت مهرورز می باشد.ساختمان های گسسته یعنی اینکه پایه واساس مطالب از یکدیگر گسسته است و هیچ ربطی به یکدیگر ندارد و از هر مطلبی یک مقداری آمده و در کل باید این دوره را بگذرانید.از طرف دیگر  دولت مهرورز نیز از یکدیگر گسسته است و هر روز یک مطلب جدید و متحیر العقول درآن اتفاق می افتد که خاص این دوره است و باید این دوره را نیز تحمل نمود.حال برای اینکه فکر دانش جویان ما با مسائل و اتفاقات این دولت هماهنگ شود این درس را در این رشته در نظر گرفتند.کلا ما باید با گسستگی ها آشنا شویم.))

البته به نظر من مهندس قلزم هم چرت وپرت می گفت و هدف از ساختمان های گسسته این بود که ما خیلی چیز در مورد رابطه ی ریاضی و رایانه یاد بگیریم.

به هرحال ما در آن ترم خیلی کارهای جالبی کرده بودیم وبرای همین استاد درس از ما خیلی ناراحت شده بود. ما خیلی دوست داشتیم آن درس با استاد مربوطه ارائه شود وبالاخره هم بعد از لشگر کشی ها و نامه نوشتن های فراوان موفق شدیم.

ما در آن ترم خیلی ((های کلاس)) شده بودیم.ما در ان ترم خیلی زبان بیگانگان را خواندیم.ما تمام درس ساختمان گسسته را با زبان اصلی خواندیم وبرای همین ما خیلی چیز از انگلیسی یاد گرفتیم.من نمی دانم چرا استاد بعضی از اسلاید ها را ول می کرد.بچه ها می گفتند ترجمه اش را بلد نیست ولی من می گفتم شما خیلی سطحی نگرید و این  مطالب پیش پا افتاده است و استاد می خواهد که مطالب بیشتری را بگوید.

ما در آن ترم با واژه ی کوییز آشنا شدیم.یکی از بچه ها که خیلی بامزه بود همیشه می گفت استاد کوییز بگیرید و    همه ی بچه ها نیز از این حرکت خیلی استقبال می نمودند وهمه نمره ی کامل را می گرفتند...

ما  در آن ترم استاد حل تمرین هم داشتیم.ما در کلاس حل تمرین استاد اجل هیچ چیزی یاد نمی گرفتیم و بچه ها خیلی ناراضی بودند و برای همین اجل چند تا از سوالات میان ترم را طرح کرد تا از خجالت بچه ها در بیاید.

ما در آن ترم با مفهوم علامت > = < هم آشنا شدیم.یکی از بچه ها  در کلاس مفاهیم بسیار سخت ریاضی را به درخواست استاد تدریس نمود.او از روش دست  مفاهیم ریاضی را آموخت و روش ریاضی دستی به نام او ثبت گردید.او استاد MOMO بود.

ما در آن ترم از کلاس گسسته خیلی چیز یاد گرفتیم.ما فهمیدیم که نمره ی 3.5 می تواند 10 شود.

پایان ترم درس ساختمان گسسته خیلی خوش گذشت.استاد درس برای اینکه به ما بفهماند که همیشه استاد بالای سر دانشجو نیست در جلسه ی امتحان حاضر نشد و بجای او استاد ساختیافته حضور یافت که خیلی بچه ها را راهنمایی کرد و برای همین ما سوالاتی که از ایشان پرسیده بودیم  را غلط نوشتیم و نمره مان کم شد.  

ما وسط تابستان به کاشان آمدیم و پروژه ی کذایی ساختمان گسسته را تحویل دادیم.یکی از بچه ها پروژه اش را خیلی قشنگ کشیده بود و برای همین استاد به او نمره ی کامل را نداد.

ما آنقدر در گسسته مسلط بودیم که در کنکور مدارج ترقی هیچ کدام از سوالات را جواب ندادیم.این نتیجه ای بود که ما از درس گسسته گرفتیم.

                                                                                                                          نویسنده : سیّد 

1- همیشه به نیمه پر لیوان نگاه کن حتی اگه 1 قطره آب توش باشه! و بدون خدا خواست تو بیای کاشان تا به گرمای جهنم راضی بشی! البته اگه آدم های اونجام به باحالی آدم های این جا باشنم که خیلی خوبه!

2- نشستم سر کلاس هوش.خدایا عجب کلاسی بود، اصلا بهره نبردم و نفهمیدم.هفته دیگه میان ترم هوش دارم و تا الان تو عمرم یک کلمه هوش نخوندم!

3- میان ترم هوش را دادیم.همه کنار هم نشسته بودیم و باحال بود :دی

4- خدایا چرا اینقدر سر کلاس های دکتر میخندیم.تازه چهارتایی هم میشینیم ردیف اول!! یک بار از استاد معذرت خواهی کردیم ، خندید و گفت اصلا اشکالی نداره! ولی خدایی اگه نخندیم خوابمون میبره!

5- از بس بالای جزوه هامون پیغام و پسغام برا هم نوشتیم و هل دادیم طرف همدیگه و خوندیم و خندیدیم بالاخره صبر استاد تموم شد و یک دفعه پرید رو جزوه یکی از بچه ها و نوشته بالاش را خوند!!! ما همه از این حرکت شک شده بودیم. اما این بار یک شعر عاشقانه بالای دفتر بود و استاد کلی معذرت خواهی کرد! دلم براش سوخت.

6- جدا استاد افتاده تو لوپ و هیچ رقمه هم در نمیاد. خسته شدم.

7- لباسش خیلی جواد است! آره بالاخره کمال هم اتاقی درش اثر کرده!

8- یعنی یک جدول از خودمان در وکرده بودیم و این کار غلطی بود ß (توضیحی که برای ضعف روش های صف و MLF نوشتم!!! )

9- به به ناهار خورشت بامیه داریم.دیگه باید برم اتاق.

10- فکر ملیحه را به استاد گفتم استاد قبول کرد حال ملیحه گرفته شد و بهم گفت فکر دزدی حروم است!

11- چیزو ، ساندیس ، هیشکی ، فضولید ، نکبت ، همه ، قورباغه !

12- ... خر!  ß (اوج واکنش وقتی که چیزی را نفهمیدم و استاد هم همین طوری سر سری ازش گذشته)

13- بالاخره معماری پاس شدم! سر پروژه معماری خیلی بیچاره شدیم ، 5 شب تا صبح تو سایت بودیم اما بالاخره تموم شد. من حالم از درس های سخت افزاری به هم میخوره.

14- خستم.از همه چی خستم.خدایا غریبی بد دردی است.

15- نمیدونم چرا ولی من را به خنده میندازه!

16- چی میشه من یک روز سر کلاس ها خوابم نیاد؟ انگار اصلا ممکن نیست. خمیازه نکش! اه.

17- خوب محاسبات را ول کردم به امان خدا ، هوش و کامپایلر را هم همین طور . فقط انگار سیستم میخونم اونم چون ازش خوشم میاد.راستی سه شنبه و چهارشنبه هم کلاس اضافه سیستم و کامپایلر داریم.خدا رحم کنه دیگه چشم هامون را باز میکنیم و میبندیم فقط استاد را میبینیم!

18- مرده شور الگوریتم و هر چی را که بهش مربوطه ببرند (3 ساعت قبل از امتحان!) خدایا فقط پاس بشم و شرش کنده بشه دیگه هیچی نمیخوام.

19- خیلی خسته بودم رفتم پایین.این کلاس هایی که تو مرکز رشد است هم خودش جالب است.یک دفعه همه چی جور شد که من چایی بخورم. چقدر چسبید. منم نامردی نکردم و رویا و ملیحه و صدیقه را خبر کردم.فکر کن ردیف اول یکهو خالی شد و همه داشتیم پایین چایی میخوردیم!

20- با بچه ها نشسته بودیم و معماری میخوندیم.ملیحه که کلی هم تازگی ها با لهجه اصفهانی حرف میزنه از دست من کلافه شد و بهم گفت رم و رام میدونی چی است؟!!! از اون روز شده پایه خنده!

21- شبیه سازی! آخه اینم شد درس؟ من اگه بفهمم چی چی را تو این درس شبیه سازی میکنن خوبه! با این استادش.

22- سر کلاس مبانی ام.عصر میرم اصفهان و خیلی خوشحالم (16/7/82)

پ ن: از خیلی قدیم ها مینویسم.حالا هر جایی بشه! دفتر خاطرات ، انشا ، وبلاگ و یا روی دیوار!! یکی دیگه از جاها هم لابه لای ورق های دفتر ها و جزوه هام است که احساسات و حوادث همون موقع را مینوشتم. امروز بنا به اتفاق رفتم و خوندمشون.چقدر خاطرات جالبی بودن...

پ ن: ببینم این جزوه های من دست شما نیست؟ انگار همش نیست!

یک خبر خوب

الهه ازدواج کرده 

مبارکککککککککککککککککککککککک است الهه جون ٬ خیلی خوشحال شدم.انشالله که تا آخر عمر کنار همدیگه به خوبی و خوشی و سلامتی زندگی کنین و روز به روز زندگیتون شیرین تر و شادتر بشه

پ ن: به سلامتی کلیه اهالی کاشان که همکلاسی ما بودن سر و سامون گرفتن دوستان میتونن تقاضای پناهندگیشون را هر چه سریع تر ارسال کنند!

دل ن: وقتی یک نفر رو اعصابت پیاده روی میکنه چه میکنی؟ بله درسته بی خیال میشی بزار راهش را بره

پ ن: ۵ روز تعطیلی در پیش است! عجیب میچسبه ها اول همه این که تا لنگ ظهر میخوابم به شما هم خوش بگذره 

پ ن: اگه یک ظرف عسل باشی که روش کمی فلفل پاشیدن اشکالی نداره ، کم کم شیرینیت برای همه معلوم میشه ، اما اگه همون عسل هم با فلفل مخلوط باشه و تا کسی میاد شیرینیت را بچشه دهنش از تندی و تلخیت بسوزه دیگه فایده ای نداره!این جدا بودن از فلفل فقط دست خودت است.

پ ن: یعنی من هر کاری بکنم نمیتونم این گروه آریان و آهنگ هاش را دوست داشته باشم.امروز این آلبوم آخرشون به اسم بی تو –  با تو را شنیدم و اصلا خوشم نیومد. من میرم همون محسن چاووشی گوش بدم اونم با ولوم بالا! اونم نشد رضا صادقی گوش میدم.

دل ن: در راستای همون تجربیات شخصی که یک بار گفتم آدم های زیادی را میشناسم که به شدت با شخصی مثل امام خمینی مشکل دارن! خیلی هاشون چون الان یک سری آزادی ها را ندارن یا فکر میکنن که اگه امام سردمدار انقلاب نمیشد میتونستن خیلی چیزها را داشته باشن و یا به خاطر خیلی چیزهای دیگه سفت و سخت با ایشون مشکل دارن! من در این مورد نظری نمیدم اما میخوام اینا بدونم که آیا این ها با علم این حرف را میزنن؟ آیا تا حالا شده بشینن کمی در این مورد مطالعه بی طرفانه بکنن؟ آیا شخصیت ایشون را شناختن؟ نشستن پای حرف دو نفر که از نزدیک ایشون را میشناختن؟ و یا هر راهی که به شناخت درست منجر بشه را امتحان کردن؟!  از این قضاوت های بدون آگاهی و از روی قصد و غرض و پیروی های کوکورانه واقعا بدم میاد.

پ ن: واقعا برای اتفاقی که بر سر کتیبه تاریخیمون اومده متاسفم. این واقعا فاجعه است.

پ ن: ازسریال روزگار قریب خوشم میاد.قشنگ ساخته شده.

از اونجایی که از قدیم و ندیم گفتن ندانستن عیب نیست٬نپرسیدن عیب است! و ذکات علم هم ترویج اون است برای همین منم که نمیخوام عیب داشته باشم و شما هم که نمیخواین خدای نکرده ذکات علمتون را ندین! برای همین گفتم بیام بازم ازتون سوال بپرسم تا مثل همیشه کارا رو به راه بشه.

۲ تا سوال دارم :

۱- برای معرفی سریع یک سایت به موتور جستجویی مثل گوگل عزیز! چه باید کرد؟ من این لینک را دارم و سایتم را هم معرفی کردم اما اون طوری که میگه برای این معرفی زمان زیادی باید صبر کرد(بین ۱ تا ۲ ماه!!!) برای همین گفتم بپرسم کسی راه سریع تری میدونه؟ دامنه سایت هم .کام است.

۲- اومدم سوال دوم را بگم که یک ر اهی به ذهنم رسید! امتحان میکنم اگه جواب نداد خدمت میرسم برای جمع آوری ذکات!

پ ن: حالا منم یک چیزی بگم که اگه کسی نمیدونه بدونه

قرمزی چشم ‌‌‌‌(RED Eyes)
زمانی که برای عکسبرداری از سوژه‌های انسانی از فلاش استفاده می‌کنید، ممکن است هاله قرمزی دور قسمت رنگی چشم مشاهده کنید. در عکسبرداری با فلاش پدیده شایعی است به نام قرمزی چشم. علت: مردمک چشم انسان مقدار نوری که به شبکیه چشم می‌رسد را به وسیله تنگ شدن (در نور زیاد) و گشاد شدن (در نور کم) تنظیم می‌کند. اگر فلاش دوربین به‌طور ناگهانی در تاریکی و اصطلاحاً نور کم عمل کند، مردمک چشم در آن لحظه به قدر کافی قادر به واکنش سریع نبوده و متعاقباً مردک چشم اصطلاحاً متورم می‌شود. در نتیجه حالتی به‌وجود می‌آید که به آن قرمزی چشم می‌گویند.راه‌حل:
● فلاش دوربین را در حالت کاهش قرمزی چشم ‌‌(Red Eyes Reduction) قرار دهید. در این حالت، فلاش دوربین در کسری از ثانیه ابتدا یک نور نسبتاً ضعیف ساطع کرده که منجر به واکنش مردمک چشم می‌شود. پس از مرحله عکس گرفته می‌شود. ‌
● سعی کنید به گونه‌ای در مقابل سوژه قرار بگیرید که سوژه با فلاش دوربین تا اندازه‌ای در یک راستا باشند.
● با فلاش عکسبرداری نکنید!!!

دل ن: دیشب من یک لحظه زدم کانال ۳ دیدم اخبار ساعت ۱۰  داره آهنگ "علی کوچولو این مرد کوچک" را میخونه و بعدم یک آقایی را نشون داد کنار یک خانم که یک نی نی هم داشتن و کلی هم شکل همین علی کوچولو بود اما ورژن بزرگش! و بعدم کامران نجف زاده را نشون داد و فهمیدم رفته علی کوچولو را پیدا کرده و ازش گزارش گرفته(واقعا ایول به این ایده و فکر) حالا من دلم سوخته که چرا کامل ندیدم.من دلم میخواد.علی کوچولو یک قسمت بزرگی از شادی های بچه گی من بود وقت هایی که شهر بمبارون میشد و ترس میومد تو دل یک بچه ۳ ساله... حالا کسی لینکی ازش داره برای داونلود؟

امروز خلوت است و ساکت.

از چهار نفری که با هم توی یک اتاقیم فقط من هستم!

نارسیس سرما خورده و نیومده ٬ مهسا و فریبا هم برای امتحانات پایان ترم مرخصی گرفتن.

بازم خداراشکر که این پنجره بغل دستم است وگرنه حسابی این جا ساکت بود!

دل ن: آلبوم آخر محسن چاووشی را خیلی دوست دارم - همون آلبومی که ترانه های فیلم سنتوری را داره - شعرهاش غریب است و دلنشین.

دل ن: خیلی وقت ها مجبوری به خاطر بعضی صلاح و مصلحت ها چشمت را روی بعضی خواسته های دلت ببندی٬ سخت است اما باید تحمل کرد.

پارسال بود ٬ چقدر زود گذشت ٬ چه لحظه هایی داشتیم ٬ چقدر هیجان ٬ چقدر التهاب ٬ چقدر شادی ٬ چقدر عشق...

چه لحظه هایی را گذروندیم ٬ اولین لحظه ای که تو ماشین بودیم و گنبد آقا را از دور دیدیم ٬ اون اذن دخولی که گرفتیم ٬ اون زیارت هایی که کردیم ٬ اشک های بچه ها و حس و حالشون ٬ کمک ها و دلگرمی هامون و اون وداعی که با آقا کردیم تا همیشه تو ذهنم میمونه و تو صفحه دلم هک شده. چه لحظه هایی بود ٬ از یک جنس دیگه...

اگه با همه وجودم چیزی را بخوام رفتن دوباره این سفر است. دلم با همه وجود هوای زیارت کرده. خدایا تو بخواه تا دوباره برم.اگه طلبیده بشی دیگه هیچی جلودارت نیست...

مشهد

آخرین اردو

من ۱ سوال دارم. اگه کسی میدونه یا کسی را میشناسه که بدونه ممنون میشم بهم جواب بده.

صورت سوال : من یک فرم ایمیل دارم که شامل چند تا جعبه متن(textbox) است.این جعبه ها شامل نام و نام خانوادگی و موضوع نامه و آدرس فرستنده و متن نامه است. وقتی من روی دکمه ارسال کلیک میکنم با توجه به کدی که دارم اطلاعاتی شامل آدرس فرستنده(From) و موضوع نامه(Subject) و متن نامه(Body) در صندوق پستی گیرنده نشون داده میشه چون این ها جز ویژگی های شی mail هستند که من در ابتدا تعریف کردم.

اما ویژگی از جمله نام و نام خانوادگی برای شی میل تعریف نشده. حالا من چطوری میتونم محتوای دو تا جعبه متن نام و نام خانوادگی را هم ارسال کنم؟

فکری که خودم کردم این بود که اون ها را هم همراه با محتوای متنی نامه بفرستم ٬ به این شکل :

مکان : یکی از چهار راه های مرکزی شهر (همین زیر پنجره اتاقم)

وضعیت : از پنجره که بیرون را نگاه میکنم انبوه ماشین ها را میبینم که در رفت و آمد اند و بلکم یک موقع هایی کلی هم تو ترافیک می مونند.بعد به این فکر میکنم که اکثر آدم ها این موقع تو محل کارشون هستن ٬ پس اینا کیند؟ جالب که همیشه هم همین قدر شلوغ است.

نمیشه گفت همه آدم های بیکاری هستن که اومدن با ماشیناشون بگردن! یا کسایی هستن که سر ظهر را برای گردش و تفریح انتخاب کردن. پس جریان چی است؟ چه شغل های هیجان انگیزی میتونن داشته باشن که همش مجبور نباشن پشت ۱ میز نشسته باشن؟

دل ن: باید قبول کنیم که متاسفانه خیلی وقت ها قضاوت ما راجع به آدم هایی که دورادور و به واسطه بقیه میشناسیمشون در اثر حرف هایی که از بقیه شنیدیم.حالا اگه این حرف ها خوب باشه ما دید خوبی پیدا میکنیم اما اگه این دید بد باشه ما هم اون شخص را جز دسته آدم های منفور قرار میدیم و چه بسا خودمون هم در شناسوندن اون به بقیه از گفتن یک سری حرف های نامربوط چیزی کم نزاریم!  و حتی خیلی هم جدی پر و پا قرص طرفدار این بشیم که فلانی خیلی آدم بیخودی است ٬ حتی با این که ندیدیمش!!! این حرف در مورد موقعیت های دیگه ای هم صادق است٬ مثلا شما فردی را دورادور میشناسین که در یک موقعیت شغلی یا خانوادگی یا ... است و شما به واسطه بدی که از افرادی در این صنف یا خانواده دیدین اون را هم با همین چوب میرونین! و این ها اتفاقات و تصمیمات بدی که ما میگیریم. اما بعضی وقت ها که شانس بیاری و بشینی پای حرف های اون طرف یا خودت از نزدیک درگیر کارهاش بشی میفهمی که میان تصور تو و واقعیت دنیایی فاصله است! اون وقت که بدجور شرمنده میشی.امیدوارم همیشه این صبر و تحمل و شناخت را تو وجودمون داشته باشیم که صبر کنیم تا آدم ها را درست بشناسیم و بعد تصمیم بگیریم. (از دفترچه تجربیات شخصی)

پ ن: این چند وقت برق خیلی میره و میاد.آخریش همین دیروز بود که ۳-۴ بار برق رفت و اومد (معلومم نیست کجا بی اجازه میره ٬ بچه اختیار سر خود شده!). یادش به خیر ٬ اون موقع ها که بچه بودیم هم همین طور بود و تابستون ها کلی بی برقی داشتیم! حالا بازم امسال بی برقی شروع شده . راست و دروغش را نمیدونم اما میگن تو این شرایطم ما به آذربایجان برق صادر میکنیم تا خونه هاشون روشن باشه!! یک چیزایی تو پس زمینه ذهنم از این دارم که کسایی از حقی حرف میزدن که مسلما  مال ما بود و میشد ازش محبت آمیزانه! برق گرفت اما انگار فعلا این حق و حقوق هم رفته پیش بقیه داداشی هاش و دارن برا خودشون دور از ما خوش میگذرونن!!! خلاصه که تو روزنومه و همه جا گفتن که امسال بی برقی زیاد داریم.حالا تو شرکت باشم و برق بره که مشکلی نیست استقبالم میکنم! اما تو خونه را نمیدوستم!والله!

 صبح نماز را که میخونه دوباره میخوابه و موبایلش را هم کوک میکنه برای ۱۰ دقیقه مونده به ۷ .خوابش نمیبره تا حدود یک ربع به ۷! و درست سر به زنگاه صدای زنگ بلند میشه اما دکمه اش را میزنه تا ۱۰ دقیقه دیگه زنگ بزنه اما به هر حال باید بیدار شد وگرنه دیر میرسه و تاخیر میخوره! یک کمی ورزش میکنه و بعد میره برای خوردن صبحانه. حالا ساعت حدودا ۷:۵ دقیقه است. رادیو را روشن میکنه تا هم زمان با صبحانه خوردن اخبار هم گوش کنه! اما از کله سحر داره راجع به توافق لبنان و گرانی نفت و بسته پیشنهادی حرف میزنه. نون و پنیر و شیر را از یخچال در میاره و یک چایی هم میریزه و لقمه را میگیره و بعد میشینه روی زمین و میخوره ٬ حس میکنه اون جوری لذت بخش تر است اخبار هم خداراشکر تموم شده و رادیو داره صبح به خیر اصفهان را پخش میکنه.باید ناهار ببره -چقدرم این کار زور داره- ظرف های غذا را که از شب قبل آماده کرده از یخچال در میاره و آمادشون میکنه.حالا ساعت شده ۷:۱۷ دقیقه.سریع مسواک میزنه ٬ لباس میپوشه و آخرین نگاه را تو آینه قدی دم در میکنه و میره از در بیرون و تو آخرین لحظه یک نگاه میکنه به اتاق مامان و لبخند میزنه حالا ساعت ۷:۲۲ دقیقه است.

 ۱۰ دقیقه ای باید پیاده بره تا برسه به ایستگاه اتوبوس.توی مسیر از کنار یک بانک میگذره و از پشت شیشه دودی بانک به زحمت نگاهی به ساعت میندازه ٬ حالا حدودا ۷:۲۵ دقیقه است.۴ قل را میخونه و بعد دعا میکنه برای عزیزاش و از خدا میخواد که کمکش کنه.

میرسه به ایستگاه و امیدوار مجبور نباشه دنبال اتوبوس بدوه! سوار میشه و معمولا جایی برای نشستن نیست و مسیر هم پرترافیک.صبح است و معمولا همه ساکت و خواب آلودن و گاه به گاه صدای خمیازه ای از اطراف میاد.البته اگه دختر و پسرای دبیرستانی تو اتوبوس باشن تا وقتی پیاده بشن کلی مخ همه را میخورن و بلند بلند حرف میزنن تا اون یکی گروه بشنوه و زیر زیرکی به هم نگاه میکنن و میخندن و اون با دیدن این صحنه ها فکر میکنه عجب دنیایی این نوجوونی.

میرسه به ایستگاه و پیاده میشه و باید یک ۱۰۰ متری بره و دوباره سوار اتوبوس بشه از جلوی بانک که میگذره سریع نگاهی به ساعت میکنه ٬ حالا ساعت حدودا ۷:۴۷ ددقیقه است.اگه زودتر رسیده بود این دو تا خیابون را پیاده میرفت و از هوای عالی کنار زاینده رود لذت میبرد اما حیف که الان نمیتونه.سوار اتوبوس میشه.سومین ایستگاه پیاده میشه و تند میره تا برسه به شرکت. بالاخره میرسه و وقتی از پله ها بالا میره میگه خدایا به امید تو و وارد شرکت میشه و کارت میکشه. حالا ساعت حدودا ۸:۵ دقیقه است.

کامپیوتر را روشن میکنه٬ پرده را میکشه و پنجره را باز میکنه و نگاهی به رودخونه میندازه و لبخند میزنه.غذا را میزاره تو یخچال و با بچه ها حال و احوال میکنه و بعد برمیگرده پشت کامپیوتر و تو ذهنش مرور میکنه که امروز باید چی کارا بکنه و مشغول میشه.تا ظهر با ارور ها و بد قلقی های برنامه سر و کله میزنه. ظهر میشه و نماز میخونه و بعدم میره پایین برای ناهار.ناهار را میخوره و بر میگرده سر کار اما خستس و خوابش میاد ولی چاره ای نیست باید تحمل کنه. اون موقع است که دلش برای روزهای بی خیالی و شاد و آزاد گذشته تنگ میشه. بازم مشغول به کار میشه و هر چند وقت یک بارم یک دستور جدید و یک کار جدید ازش میخوان که باید سریع انجام بده اما اون ها که نمیفهمن چی میخوان! اون ها فقط میخوان! زمان میگذره و میشه ۴:۳۰ و اگه کار فوری نداشته باشه که مجبور به موندن باشه بار و بندیل را جمع میکنه و پر میکشه به طرف خونه تا زندگی را شروع کنه!

بعضی آهنگ ها برای مدتی دلپذیرند ٬ بعضی کمی بیشتر و بعضی کمی کمتر اما به هر حال یک روزی خسته کننده میشوند.

اما انگار بعضی هاشون -اونهایی که خاطره ای در پسشون داری- هیچ وقت تکراری نمیشن. امروز توی آهنگ هام رسیدم به این آهنگ و دوباره همه خاطرات گذشته اومد تو ذهنم. شبهای رفتن داداشی و بعد هم رفتن من و اشک هایی که بعدها فهمیدم در نبودنمون با این آهنگ ریختن و غصه خوردن.چقدر ناسپاسم...

کی اشکات و پاک میکنه شبا که غصه داری
دست رو موهات کی میکشه وقتی منو نداری
شونه ی کی مرحم هق هقت میشه دوباره
از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره
برگ ریزونای پائیز کی چشم به رات نشسته
از جلو پات جمع میکنه برگهای زرد و خسته
کی منتظر میمونه حتی شبای یلدا
تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا

کی ازسرود بارون قصه برات میسازه
از عاشقی میخونه وقتی که راه درازه
کی از ستاره بارون چشماشو هم میزاره
نکنه ستاره ای بیاد و یاد تو رو نیاره
نکنه ستاره ای بیاد و یاد تو رو نیاره