رفتار من عادی است
    اما نمی دانم چرا
    این روزها
    از دوستان و آشنایان
    هرکس مرا می بیند
    از دور می گوید :
                           این روزها انگار
                           حال و هوای دیگری داری!
    اما
    من مثل هر روزم
    با آن نشانیهای ساده
    و با همان امضا ، همان نام و با همان رفتار معمولی
    مثل همیشه ساکت و آرام
   
     این روزها تنها
    حس می کنم گاهی کمی گنگم
    گاهی کمی گیجم
    حس می کنم
    از روزهای پیش قدری بیشتر
    این روزها را دوست دارم
    گاهی
    - از تو چه پنهان -
    با سنگها آواز می خوانم
    و قدر بعضی لحظه ها را خوب می دانم
   
     این روزها گاهی
    از روز و ماه و سال ، از تقویم
    از روزنامه بی خبر هستم
    حس می کنم گاهی کمی کمتر
    گاهی شدیدا بیشتر هستم حتی اگر می شد بگویم
    این روزها گاهی خدا را هم
    یک جور دیگر می پرستم  

    این روزها دیگر
    تعداد موهای سفیدم را نمی دانم
    گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک
    یک روز کامل جشن می گیرم
    گاهی
    صد بار در یک روز می میرم
    حتی
    یک شاخه از محبوبه های شب
    یک غنچه مریم هم برای مردنم کافی است
    گاهی نگاهم در تمام روز
    با عابران ناشناس شهر
    احساس گنگ آشنایی می کند
    گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را
    آهنگ یک موسیقی غمگین
    هوایی می کند
    اما
    غیر از همین حس ها که گفتم
    و غیر از این رفتار معمولی
    و غیر از این حال و هوای ساده و عادی
    حال و هوای دیگری
    در دل ندارم
    رفتار من عادی است 

                                                                       قیصر امین پور  

امروز تولد حضرت معصومه (س) و روز دختر است.

بی تعارف باید بگم که دختر بودن سختی های زیادی داره و این زیاد یعنی گاهی واقعا زیاد و خیلی سخت اما با همه این سختی ها من خوشحالم که دخترم

هیچ کس هم که یادش نباشه و این چیزها را قرتی بازی و سوسول گری بدونه اما خودم میتونم به خودم تبریک بگم و با خودم بزنم قدش !

روز دختر به شما دخترهای خوبم مبارک

پ ن : چند روز پیش داداشم ازم پرسید دلت میخواست اگه میتونستی توی زندگیت جای کی بودی؟ خوب راستش فکرش را نکردم اما جای خودم خوبه.فقط کمی سختی هاش کمتر بشه که دیگه عالی است

خدایا فاصله ات تا من ، خودت گفتی که کوتاهه
از این جا که من ایستادم ، چه قدر تا آسمون راهه

من از تکرار بی زارم ، از این لبخند پژمرده
از این احساس یاسی که تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم ، شبم گم کرده مهتابو
بگیر از چشم های کورم ، عذاب کهنه ی خوابو

چرا گریه ام نمی گیره ، مگه قلب من از سنگه
خدایا من کجا می رم ، کجای جاده دلتنگه

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی ذاره
سر راه بهشت من ، درخت سیب می کاره

چهار تا مهندس برق، مكانيك، شيمي و كامپيوتر با يه ماشين در حال مسافرت بودن كه يهو ماشين خراب ميشه. خاموش ميكنه و ديگه هر چي استارت ميزنن روشن نميشه. ميگن آخه يعني چي شده؟!

مهندس برقه ميگه: احتمالاً مشكل از مدارها و اتصالاتو سيم كشي هاشه. يكي از اينا يه ايرادي پيدا كرده.

مهندس مكانيكه ميگه: نه بابا، مشكل از ميل لنگ يا پيستوناشه كه بخاطر كار زياد انحراف پيدا كرده.

مهندس شيميه ميگه: نه، ايراد از روغن موتوره. سر وقت عوض نشده، اون حالت روان كنندگيشو از دست داده.

در اينجا ميبينن مهندس كامپيوتره ساكته و هيچ چي نميگه. بهش ميگن: تو چي ميگي؟ مشكل از كجاست؟ چيكارش كنيم درست شه؟

مهندس كامپيوتره يه فكري مي كنه و ميگه: نميدونم، ولي بنظرم پياده شيم، سوار شيم شايد درست شده باشه!!!!!!!!

پ ن : یعنی دقیقا این یعنی خود مهندس کامپیوتر و تجربیاتش ، میدونین که

صبح از روی پل پیاده رد میشدم ٬ سوز سردی وزید و یخ کردم و برای همون یک لحظه حواسم رفت به سردی که ناگهانی خودش را زد توی صورت و وجودم.

گاهی بودها را نمیبینیم چون به بودشون عادت داریم ولی وای به روزی که اون بود نابود بشه...

خدایا درکم را بالا ببر تا بتونم از بودهام لذت ببرم و قبل از نابودنشون قدرشون را بدونم.

رئیس زبون نفهم

:-|

آنچه تقدیر من و توست همان میگذرد

پ ن : پس باید با این رونی پیش رفت و سعی کرد به بهترین حالت هم پیش رفت :)

دارم میجنگم... !

یک موقع هایی چراغ مسنجرت را روشن میزاری و بعد یک هو یک کسایی بهت پی ام میدن که شاید در ظاهر خیلی دور باشن اما با این کار خیلی محبتشون نزدیک میشه

دلم هوای دانشکده مهندسی و متعلقاتش را کرده

دلم خیلی هوای خوابگاه و متعلقاتش را کرده

دلم کمی هم هوای دانشکده علوم و متعلقاتش را کرده

دلم زیاد هوای سر کلاس نشستن ها و شیطنت ها و متعلقاتش را کرده

دلم هوای آمفی تئاتر و متعلقاتش را کرده

دلم تا حدی هوای سلف و متعلقاتش را کرده

دلم هوای پیاده روی های مسیر خوابگاه و دانشگاه و متعلقاتش را کرده

دلم هوای با هم بودن هامون و متعلقاتش را کرده

...

دل است دیگه ! گاهی این طوری میشه !

خدا جون مثل همیشه دست خودت گذاشته ...

پس چرا این قدر سخته؟

فکر میکنم ...

پاییز است ... اول مهرماه ...

پاییز همیشه برام دوست داشتنی ترین فصل سال بوده و هست.

چقدر دلم میخواست امسال اول مهر به جای این که برم سر کار برم دانشگاه و باز بشینم پشت اون نیمکت ها و با همون دوست ها روزگار بگذرونم. این خواستن فقط و فقط از شیرینی خاطرات روزگار دانشجویی سرچشمه میگیره و شاید کمی هم از سردرگمی الان.

راستش من هنوزم باور نمیکنم بزرگ شدنم را و سر کار رفتنم را. انگار زورکی است !

اما نمیشه توی مسیر زندگی ایستاد چون اگه به ایستی اون وقت یکهو یک موج میاد و یا زیر پات را خالی میکنه و یا پرتت میکنه جلو و ممکنه بخوری تو یک تخته سنگ بزرگ و حتا ممکنه غرق بشی! پس بهتر است همراهش شنا کنی تا بتونی به بهترین حالت با اون امواج خروشان زندگی کنار بیای.